προεκλογικές υποσχέσεις !

του κ Νίκου Νίνου δημοτικού συμβούλου Ρεθύμνου

Η προεκλογική περίοδος ,των οποιωνδήποτε εκλογών ,είναι μια περίοδος ευδαιμονίας, μια περίοδος ενεργητικότητας ,μια περίοδος που για όλα έχει λύσεις, μια περίοδος πραγματικής ανοιξιάτικης αισιοδοξίας!
Οι υποψήφιοι δεν κακοκαρδίζουν κανένα ,δεν αρνούνται σε κανένα, δεν απορρίπτουν τίποτα και υιοθετούν τα πάντα!
Πρόκειται για μια χαλαρή περίοδο, γεμάτη χαμόγελα , πλούσια σε χαιρετούρες και υποδοχηχυτικότητες, με πολλή χριστιανικότητα ( αγκαλιές και φιλιά!),με μπόλικη οικειότητα (γλυκά χτυπήματα στην πλάτη!), και με διάχυτες μνημικές ασκήσεις των υποψηφίων που θυμούνται τους πάντες και τα πάντα.
Κυρίαρχη λέξη είναι το αρωματικό «θα» (αρωματικό ,διότι είναι μικρό και θαυματουργό όπως το δυνατό άρωμα που ,πάντα, προσφέρεται σε μικρό μπουκαλάκι!), και κυρίαρχο σύνθημα το καλλίτερο αύριο, το νιρβανικό μέλλον!
Τούτες οι προσφορικές υποσχέσεις των υποψηφίων, αμπαλάρονται σε πολυτελέστατες και εντυπωσιακές εκδόσεις ,( αυτές που τις ονομάζουν προγράμματα!),οι οποίες ανταγωνίζονται μεταξύ τους ,όχι με το περιεχόμενο ,αλλά με την φανταχτερότερη ιλλουστρασιόντητα τους και με την πλουσιότερη φωτογραφιότητα τους.
Αυτή η λειτουργική διαχείριση της προεκλογικής περιόδου παρουσιάζει μια εξελικτική προσαρμογή στα νέα δεδομένα και στις νέες παραμέτρους ,που έχουν διαμορφωθεί μέσα από τις μοντέρνες και σύγχρονες υποδείξεις του επιστημονικού μάνατζμεντ , παρουσιαζόμενες ,κάθε τετραετία, με νέες φρέσκιες συσκευασίες ,για να καταφέρουν να κερδίσουν το ζητούμενο ,δηλ την αποδοχική ψήφο των πολιτών, που μεταφράζεται στην επιδιωκόμενη «καρέκλα» εξουσίας .
Αν προσπαθήσει κανείς να παραμερίσει τις πολύφυλλες και φουσκωτικές συσκευασίες και να φτάσει στο πραγματικό περιεχόμενο ,τότε θα διαπιστώσει το «γνωστό» ,δηλαδή αυτό που μένει πάντα το ίδιο σε όλες τις προεκλογικές περιόδους, αυτό που καρμπονικά αποτελεί το πραγματικό περιεχόμενο ,που προσπαθεί να καλύψει, και το πετυχαίνει άριστα, όλη τούτη η «φασαρία»!
Ιδιες υποσχέσεις λύσης των ίδιων προβλημάτων, με τις ίδιες αοριστολογίες, με την επίκληση των ίδιων οραμάτων, τα οποία ξεσκονίζονται από τα ίδια ράφια, με τις ίδιες φρασεολογίες ,με τις ίδιες δυναμικές συνταγές ,με τις ίδιες επιβεβαιωτικές κινήσεις χεριών και κεφαλής, με τα ίδια παγωμένα χαμόγελα αισιοδοξοπροβολής.
Και θα έλεγε ο καλοπροαίρετος κριτής, πως δεν ενδιαφέρουν τούτα τα προκαταρτικά και δεν έχουν κυρίαρχη σημασία, πως είναι μέσα στο παιχνίδι της προεκλογικής προσπάθειας.
Και θα λέγαμε να συμφωνήσουμε μαζί του ,πάντα καλοπροαίρετα, αν όλα τούτα έσβηναν την επομένη των εκλογών ,και μετά βλέπαμε δραστηριότητες και δράσεις, βιώναμε λύσεις και απαλλαγές από τα προβλήματα, απολαμβάναμε καλλίτερες μέρες με περισσότερη ποιότητα ζωής, αποκτούσαμε δικαίωμα ελπίδας για το μέλλον!
Όμως τα πράγματα δεν είναι έτσι και μας διαψεύδει η κατάμαυρη απογοήτευση.
Αν οι πολίτες τηρούσαν αρχεία των όσων λέγονται και δημοσιεύονται στα τοπικά ΜΜΕ, θα διαπίστωναν ,ότι το προεκλογικό έργο των υποψηφίων είναι ευκολότατο.
Πολύ απλά ,αλλάζουν μόνο τις ημερομηνίες και έχουν έτοιμα τα προεκλογικά τους όπλα! Τα ίδια που χρησιμοποίησαν και στις προηγούμενες εκλογές, αφού τα προβλήματα είναι τα ίδια και οι αγώνες που απαιτούνται επίσης ίδιοι!
Όμως ,μέσα από αυτή την ,πραγματική, διαπίστωση ξεφεύγει μια ουσιαστική λεπτομέρεια!
Τα προβλήματα είναι ποιοτικά τα ίδια ,είναι μια καρμπονική ανατύπωση κάθε φορά, όμως το μέγεθος τους έχει ,φυσιολογικά, πληθυνθεί!
Με την πάροδο των χρόνων δεν μεγαλώνουμε μόνο εμείς, μεγαλώνουν και επαυξάνονται ,και τα προβλήματα.
Και το χειρότερο είναι ,ότι αυτό το μεγάλωμα τους είναι στερεομετρικό, δηλαδή δεν έχει μόνο μια διάσταση, αλλά και τις τρείς, γι αυτό δεν μεγαλώνουν απλά, αλλά γιγαντώνονται!
Ετσι έχουμε μια διαπιστωτική πραγματικότητα, αυτήν που ο σοφός λαός μας λέει μέσα από την χιλιοειπωμένη φράση, «κάθε πέρσι και καλλίτερα»!
Ολοι οι υποψήφιοι μας υπόσχονται να μας «σώσουν» [από τα προβλήματα ,από την δύσκολη καθημερινότητα, από την καθιζημένη (μη) ποιότητα ζωής μας, κλπ], και ζητούν την δαγκωτή ψήφο μας για να σωτηροενδυθούν.
Το πρόβλημα είναι ποιος θα μας σώσει από τους αυτοπρόσκλητους ,( ή τους διοριζόμενους !),σωτήρες μας.
Ακόμη να παρατηρήσουμε ,ότι έτσι που πάνε τα πράγματα, έτσι που είναι η μόνιμα αρνητική εξέλιξη των θεμάτων της πόλης μας, θα πρέπει να ζητήσουμε μια μικρή «βελτίωση» στο προεκλογικό σκηνικό που έχει αρχίσει ήδη να «στήνεται» ,και στην πόλη μας.
Θα παρακαλούσαμε τους υποψηφίους, να βελτιώσουν τις υποσχέσεις τους ,να τις προσγειώσουν !
Ας μας υποσχεθούν,{ με την …υπόσχεση όμως, πως ,αυτό τουλάχιστον θα το κάνουν!}ένα μη χειρότερο Ρέθυμνο!
Χορτάσαμε από λύσεις, χορτάσαμε από οράματα, χορτάσαμε από τα καλλίτερα.
Κουρασθήκαμε από τα ,μονίμως, χειρότερα!
Ας μείνουμε σταθεροί ,ας κάνουμε μια στάση ισορρόπησης, ας αποκτήσουμε μια σταθερή βάση εκτόξευσης, και αργότερα να «φύγουμε» για το καλλίτερο μέλλον.
19-7-10
www.dimotiki-kinisi.gr
e-mail ninos@dimotiki-kinisi.gr

το «ταπεινό» παγκάκι των δήμων!

του κ Νίκου Νίνου δημοτικού συμβούλου Ρεθύμνου

Το παγκάκι στους κοινόχρηστους χώρους των πόλεων, έχει μια μοναδική χρηστικότητα την οποία ,τουλάχιστον εμείς εδώ στην … επαρχία, δεν έχουμε «σε ιδιαίτερη υπόληψη».
Η δική μας απαίτηση αρκείται στο να υπάρχουν παγκάκια και στο να μην είναι χαλασμένα και να μην κινδυνεύει η σωματική μας ακεραιότητα ή η ακεραιότητα των ρούχων μας!
Όμως τα παγκάκια έχουν την δική τους «επιστήμη» και το δικό τους περιεχόμενο , που είναι πολύ σημαντικό και ουσιαστικό .
Χρειάζεται να έχουν την δική τους προσωπικότητα ,και πρέπει να μπορούν να ανταποκριθούν στις σημερινές ανάγκες και απαιτήσεις.
Το δημοτικό παγκάκι ,παλαιότερα, είχε λιτές απαιτήσεις ,και αρκούσε να έχει κάποια στηρίγματα ,επί του εδάφους ώστε να σηκώνει το βάρος των επιβατών του και να συμπληρώνεται από κάποιο κάθισμα και κάποια πλάτη επί των στηριγμάτων αυτών.
Τούτα τα ,απλά, στοιχεία κάποιες φορές εδέχοντο την συμπληρωματική «περιποίηση» του ρέκτη καλλιτέχνη κατασκευαστή τους, και είχαν ένα «κορινθιακό ρυθμό» στις λεπτομέρειες τους.
Σήμερα ,οπότε πλέον οι απαιτήσεις αυξήθηκαν και οι λεπτομέρειες της καθημερινότητας μας εξελίχθηκαν, το «ταπεινό» παγκάκι χρειάζεται να ανταποκρίνεται σε αυξημένα στάνταρς , χρειάζεται να καλύπτει αυξημένες ανάγκες και απαιτήσεις!
Αλλού ,σε άλλους δήμους, το δημοτικό παγκάκι μπήκε σε λεωφόρους μελέτης ,σε εκθέσεις ιδεών –ντιζάϊν, σε δημόσιους διαγωνισμούς προτάσεων.
Στην Αθήνα προκηρύχθηκε σχετικός διαγωνισμός προτάσεων για το παγκάκι του σήμερα, για το «πράσινο» παγκάκι της σημερινής πόλης, και κατατέθηκαν 585 προτάσεις από έλληνες σχεδιαστές αλλά και πολλούς ξένους.
Οι πολίτες ,μετείχαν σε αυτήν την ηλεκτρονική ψηφοφορία και ψήφισαν αυτές τις 585 προτάσεις.
Χίλια αντίγραφα του πρωτεύσαντος στην ψηφοφορία σχεδίου-πρότασης , θα τοποθετηθούν σε χώρους που θα προτείνουν εθελοντές και υπάρχει σκέψη να υλοποιηθούν και οι υπόλοιπες διακριθείσες προτάσεις σχεδίων.
Το παγκάκι πλέον δεν «αντιμετωπίζεται» σαν στοιχείο για να καθίσει , μόνον, κάποιος πολίτης, αλλά προσφέρει και διαδραστικές εφαρμογές μέσω διαδικτύου και κινητής τηλεφωνίας.
Σε άλλη πρόταση το παγκάκι συνοδεύεται από παρτέρια πρασίνου και θέσεις πάρκινγκ ποδηλάτου.
Σε άλλη πρόταση το παγκάκι έχει μορφή χεριού που «βγαίνει» από την γή, συμβολίζοντας και θυμίζοντας την σημασία της φύσης για τον άνθρωπο.
Η όλη αυτή διαδικασία καλλιέργησε την έννοια του ενεργού πολίτη και την σχέση που πρέπει να υπάρχει με την δημοτική περιουσία ,που είναι δική του, και οφείλει να την προστατεύει από φθορές και κακοχρησία.
Στην πόλη μας η υπόθεση δημοτικό «παγκάκι» δεν έχει τεθεί στην σύγχρονη «κνισάρα», σε κανένα προβληματισμό ,σε καμιά «πράσινη» θεώρηση ,και αρκούμαστε στο να υπάρχουν κάποια ,( της γνωστής και συνηθισμένης τεχνολογίας), για να μπορούν να καθίσουν οι πολίτες.
Δηλαδή στην πόλη μας το παγκάκι ,όπως το βρήκαμε έτσι το συνεχίζουμε χωρίς κανένα ιδιαίτερο «βασανισμό» μας με αυτό.
Ισως αντικρούσει κάποιος λέγοντας μας ,ότι εδώ δεν έχουμε παγκάκια ,οι μελέτες τους μας μαράνανε!
Και ,απλοποιητικά βλέποντας το θέμα, ίσως συμφωνούσε κανείς με αυτήν την αντίκρουση του!
Όμως το παγκάκι ,όπου τοποθετηθεί, αποτελεί πλέον ένα στοιχείο του χώρου στον οποίο τοποθετείται .
Ετσι ,πέραν της αρχικής σκοπιμότητας που έχει ,( δηλ ,απλά, να καθίσει κάποιος ), οφείλει να καλύπτει και μορφολογικές απαιτήσεις ,( δηλ να έχει μορφή προσαρμοσμένη στην συνολική αισθητική του χώρου όπου τοποθετείται),, να καλύπτει χωροθετικές απαιτήσεις ,( που και πως θα τεθεί ,ατομικά ή σε ομάδες ),να καλύπτει λειτουργικές απαιτήσεις, ( σήμερα η οικονομία του χώρου είναι μια καθημερινότητα ανάγκης),να καλύπτει και άλλες εξυπηρετήσεις που να βελτιώνουν την ποιότητα ζωής των πολιτών.
Επειδή ,όπως έχουμε πει πολλές φορές, δεν είμαστε μόνοι στον κόσμο, δεν θα ήταν καθόλου άσχημο να παραδειγματιστούμε από την Αθήνα, και να σκεφθούμε- δράσουμε με όμοιο τρόπο ,αντιμετωπίζοντας σοβαρά και όπως πρέπει το θέμα του
( ταπεινού, μέχρι σήμερα!) δημοτικού παγκακιού!
Πολλές φορές θέλουμε να βλέπουμε την πόλη μας να «φεύγει μπροστά», να ανεβαίνει «ποιοτικά», αλλά μένουμε «στα λόγια»!
Ας κάνουμε ,κάποτε, την αρχή, να ξεφύγουμε από «τα λόγια»!
Το «ταπεινό» δημοτικό παγκάκι ,αποτελεί ένα σημαντικό ,και απλό, θέμα ,και προσφέρεται για να αποτελέσει «την αρχή».

12-7-2010
www.dimotiki-kinisi.gr

το «ταπεινό» παγκάκι των δήμων!

του κ Νίκου Νίνου δημοτικού συμβούλου Ρεθύμνου

Το παγκάκι στους κοινόχρηστους χώρους των πόλεων, έχει μια μοναδική χρηστικότητα την οποία ,τουλάχιστον εμείς εδώ στην … επαρχία, δεν έχουμε «σε ιδιαίτερη υπόληψη».
Η δική μας απαίτηση αρκείται στο να υπάρχουν παγκάκια και στο να μην είναι χαλασμένα και να μην κινδυνεύει η σωματική μας ακεραιότητα ή η ακεραιότητα των ρούχων μας!
Όμως τα παγκάκια έχουν την δική τους «επιστήμη» και το δικό τους περιεχόμενο , που είναι πολύ σημαντικό και ουσιαστικό .
Χρειάζεται να έχουν την δική τους προσωπικότητα ,και πρέπει να μπορούν να ανταποκριθούν στις σημερινές ανάγκες και απαιτήσεις.
Το δημοτικό παγκάκι ,παλαιότερα, είχε λιτές απαιτήσεις ,και αρκούσε να έχει κάποια στηρίγματα ,επί του εδάφους ώστε να σηκώνει το βάρος των επιβατών του και να συμπληρώνεται από κάποιο κάθισμα και κάποια πλάτη επί των στηριγμάτων αυτών.
Τούτα τα ,απλά, στοιχεία κάποιες φορές εδέχοντο την συμπληρωματική «περιποίηση» του ρέκτη καλλιτέχνη κατασκευαστή τους, και είχαν ένα «κορινθιακό ρυθμό» στις λεπτομέρειες τους.
Σήμερα ,οπότε πλέον οι απαιτήσεις αυξήθηκαν και οι λεπτομέρειες της καθημερινότητας μας εξελίχθηκαν, το «ταπεινό» παγκάκι χρειάζεται να ανταποκρίνεται σε αυξημένα στάνταρς , χρειάζεται να καλύπτει αυξημένες ανάγκες και απαιτήσεις!
Αλλού ,σε άλλους δήμους, το δημοτικό παγκάκι μπήκε σε λεωφόρους μελέτης ,σε εκθέσεις ιδεών –ντιζάϊν, σε δημόσιους διαγωνισμούς προτάσεων.
Στην Αθήνα προκηρύχθηκε σχετικός διαγωνισμός προτάσεων για το παγκάκι του σήμερα, για το «πράσινο» παγκάκι της σημερινής πόλης, και κατατέθηκαν 585 προτάσεις από έλληνες σχεδιαστές αλλά και πολλούς ξένους.
Οι πολίτες ,μετείχαν σε αυτήν την ηλεκτρονική ψηφοφορία και ψήφισαν αυτές τις 585 προτάσεις.
Χίλια αντίγραφα του πρωτεύσαντος στην ψηφοφορία σχεδίου-πρότασης , θα τοποθετηθούν σε χώρους που θα προτείνουν εθελοντές και υπάρχει σκέψη να υλοποιηθούν και οι υπόλοιπες διακριθείσες προτάσεις σχεδίων.
Το παγκάκι πλέον δεν «αντιμετωπίζεται» σαν στοιχείο για να καθίσει , μόνον, κάποιος πολίτης, αλλά προσφέρει και διαδραστικές εφαρμογές μέσω διαδικτύου και κινητής τηλεφωνίας.
Σε άλλη πρόταση το παγκάκι συνοδεύεται από παρτέρια πρασίνου και θέσεις πάρκινγκ ποδηλάτου.
Σε άλλη πρόταση το παγκάκι έχει μορφή χεριού που «βγαίνει» από την γή, συμβολίζοντας και θυμίζοντας την σημασία της φύσης για τον άνθρωπο.
Η όλη αυτή διαδικασία καλλιέργησε την έννοια του ενεργού πολίτη και την σχέση που πρέπει να υπάρχει με την δημοτική περιουσία ,που είναι δική του, και οφείλει να την προστατεύει από φθορές και κακοχρησία.
Στην πόλη μας η υπόθεση δημοτικό «παγκάκι» δεν έχει τεθεί στην σύγχρονη «κνισάρα», σε κανένα προβληματισμό ,σε καμιά «πράσινη» θεώρηση ,και αρκούμαστε στο να υπάρχουν κάποια ,( της γνωστής και συνηθισμένης τεχνολογίας), για να μπορούν να καθίσουν οι πολίτες.
Δηλαδή στην πόλη μας το παγκάκι ,όπως το βρήκαμε έτσι το συνεχίζουμε χωρίς κανένα ιδιαίτερο «βασανισμό» μας με αυτό.
Ισως αντικρούσει κάποιος λέγοντας μας ,ότι εδώ δεν έχουμε παγκάκια ,οι μελέτες τους μας μαράνανε!
Και ,απλοποιητικά βλέποντας το θέμα, ίσως συμφωνούσε κανείς με αυτήν την αντίκρουση του!
Όμως το παγκάκι ,όπου τοποθετηθεί, αποτελεί πλέον ένα στοιχείο του χώρου στον οποίο τοποθετείται .
Ετσι ,πέραν της αρχικής σκοπιμότητας που έχει ,( δηλ ,απλά, να καθίσει κάποιος ), οφείλει να καλύπτει και μορφολογικές απαιτήσεις ,( δηλ να έχει μορφή προσαρμοσμένη στην συνολική αισθητική του χώρου όπου τοποθετείται),, να καλύπτει χωροθετικές απαιτήσεις ,( που και πως θα τεθεί ,ατομικά ή σε ομάδες ),να καλύπτει λειτουργικές απαιτήσεις, ( σήμερα η οικονομία του χώρου είναι μια καθημερινότητα ανάγκης),να καλύπτει και άλλες εξυπηρετήσεις που να βελτιώνουν την ποιότητα ζωής των πολιτών.
Επειδή ,όπως έχουμε πει πολλές φορές, δεν είμαστε μόνοι στον κόσμο, δεν θα ήταν καθόλου άσχημο να παραδειγματιστούμε από την Αθήνα, και να σκεφθούμε- δράσουμε με όμοιο τρόπο ,αντιμετωπίζοντας σοβαρά και όπως πρέπει το θέμα του
( ταπεινού, μέχρι σήμερα!) δημοτικού παγκακιού!
Πολλές φορές θέλουμε να βλέπουμε την πόλη μας να «φεύγει μπροστά», να ανεβαίνει «ποιοτικά», αλλά μένουμε «στα λόγια»!
Ας κάνουμε ,κάποτε, την αρχή, να ξεφύγουμε από «τα λόγια»!
Το «ταπεινό» δημοτικό παγκάκι ,αποτελεί ένα σημαντικό ,και απλό, θέμα ,και προσφέρεται για να αποτελέσει «την αρχή».

12-7-2010
www.dimotiki-kinisi.gr

το «ταπεινό» παγκάκι των δήμων!

του κ Νίκου Νίνου δημοτικού συμβούλου Ρεθύμνου

Το παγκάκι στους κοινόχρηστους χώρους των πόλεων, έχει μια μοναδική χρηστικότητα την οποία ,τουλάχιστον εμείς εδώ στην … επαρχία, δεν έχουμε «σε ιδιαίτερη υπόληψη».
Η δική μας απαίτηση αρκείται στο να υπάρχουν παγκάκια και στο να μην είναι χαλασμένα και να μην κινδυνεύει η σωματική μας ακεραιότητα ή η ακεραιότητα των ρούχων μας!
Όμως τα παγκάκια έχουν την δική τους «επιστήμη» και το δικό τους περιεχόμενο , που είναι πολύ σημαντικό και ουσιαστικό .
Χρειάζεται να έχουν την δική τους προσωπικότητα ,και πρέπει να μπορούν να ανταποκριθούν στις σημερινές ανάγκες και απαιτήσεις.
Το δημοτικό παγκάκι ,παλαιότερα, είχε λιτές απαιτήσεις ,και αρκούσε να έχει κάποια στηρίγματα ,επί του εδάφους ώστε να σηκώνει το βάρος των επιβατών του και να συμπληρώνεται από κάποιο κάθισμα και κάποια πλάτη επί των στηριγμάτων αυτών.
Τούτα τα ,απλά, στοιχεία κάποιες φορές εδέχοντο την συμπληρωματική «περιποίηση» του ρέκτη καλλιτέχνη κατασκευαστή τους, και είχαν ένα «κορινθιακό ρυθμό» στις λεπτομέρειες τους.
Σήμερα ,οπότε πλέον οι απαιτήσεις αυξήθηκαν και οι λεπτομέρειες της καθημερινότητας μας εξελίχθηκαν, το «ταπεινό» παγκάκι χρειάζεται να ανταποκρίνεται σε αυξημένα στάνταρς , χρειάζεται να καλύπτει αυξημένες ανάγκες και απαιτήσεις!
Αλλού ,σε άλλους δήμους, το δημοτικό παγκάκι μπήκε σε λεωφόρους μελέτης ,σε εκθέσεις ιδεών –ντιζάϊν, σε δημόσιους διαγωνισμούς προτάσεων.
Στην Αθήνα προκηρύχθηκε σχετικός διαγωνισμός προτάσεων για το παγκάκι του σήμερα, για το «πράσινο» παγκάκι της σημερινής πόλης, και κατατέθηκαν 585 προτάσεις από έλληνες σχεδιαστές αλλά και πολλούς ξένους.
Οι πολίτες ,μετείχαν σε αυτήν την ηλεκτρονική ψηφοφορία και ψήφισαν αυτές τις 585 προτάσεις.
Χίλια αντίγραφα του πρωτεύσαντος στην ψηφοφορία σχεδίου-πρότασης , θα τοποθετηθούν σε χώρους που θα προτείνουν εθελοντές και υπάρχει σκέψη να υλοποιηθούν και οι υπόλοιπες διακριθείσες προτάσεις σχεδίων.
Το παγκάκι πλέον δεν «αντιμετωπίζεται» σαν στοιχείο για να καθίσει , μόνον, κάποιος πολίτης, αλλά προσφέρει και διαδραστικές εφαρμογές μέσω διαδικτύου και κινητής τηλεφωνίας.
Σε άλλη πρόταση το παγκάκι συνοδεύεται από παρτέρια πρασίνου και θέσεις πάρκινγκ ποδηλάτου.
Σε άλλη πρόταση το παγκάκι έχει μορφή χεριού που «βγαίνει» από την γή, συμβολίζοντας και θυμίζοντας την σημασία της φύσης για τον άνθρωπο.
Η όλη αυτή διαδικασία καλλιέργησε την έννοια του ενεργού πολίτη και την σχέση που πρέπει να υπάρχει με την δημοτική περιουσία ,που είναι δική του, και οφείλει να την προστατεύει από φθορές και κακοχρησία.
Στην πόλη μας η υπόθεση δημοτικό «παγκάκι» δεν έχει τεθεί στην σύγχρονη «κνισάρα», σε κανένα προβληματισμό ,σε καμιά «πράσινη» θεώρηση ,και αρκούμαστε στο να υπάρχουν κάποια ,( της γνωστής και συνηθισμένης τεχνολογίας), για να μπορούν να καθίσουν οι πολίτες.
Δηλαδή στην πόλη μας το παγκάκι ,όπως το βρήκαμε έτσι το συνεχίζουμε χωρίς κανένα ιδιαίτερο «βασανισμό» μας με αυτό.
Ισως αντικρούσει κάποιος λέγοντας μας ,ότι εδώ δεν έχουμε παγκάκια ,οι μελέτες τους μας μαράνανε!
Και ,απλοποιητικά βλέποντας το θέμα, ίσως συμφωνούσε κανείς με αυτήν την αντίκρουση του!
Όμως το παγκάκι ,όπου τοποθετηθεί, αποτελεί πλέον ένα στοιχείο του χώρου στον οποίο τοποθετείται .
Ετσι ,πέραν της αρχικής σκοπιμότητας που έχει ,( δηλ ,απλά, να καθίσει κάποιος ), οφείλει να καλύπτει και μορφολογικές απαιτήσεις ,( δηλ να έχει μορφή προσαρμοσμένη στην συνολική αισθητική του χώρου όπου τοποθετείται),, να καλύπτει χωροθετικές απαιτήσεις ,( που και πως θα τεθεί ,ατομικά ή σε ομάδες ),να καλύπτει λειτουργικές απαιτήσεις, ( σήμερα η οικονομία του χώρου είναι μια καθημερινότητα ανάγκης),να καλύπτει και άλλες εξυπηρετήσεις που να βελτιώνουν την ποιότητα ζωής των πολιτών.
Επειδή ,όπως έχουμε πει πολλές φορές, δεν είμαστε μόνοι στον κόσμο, δεν θα ήταν καθόλου άσχημο να παραδειγματιστούμε από την Αθήνα, και να σκεφθούμε- δράσουμε με όμοιο τρόπο ,αντιμετωπίζοντας σοβαρά και όπως πρέπει το θέμα του
( ταπεινού, μέχρι σήμερα!) δημοτικού παγκακιού!
Πολλές φορές θέλουμε να βλέπουμε την πόλη μας να «φεύγει μπροστά», να ανεβαίνει «ποιοτικά», αλλά μένουμε «στα λόγια»!
Ας κάνουμε ,κάποτε, την αρχή, να ξεφύγουμε από «τα λόγια»!
Το «ταπεινό» δημοτικό παγκάκι ,αποτελεί ένα σημαντικό ,και απλό, θέμα ,και προσφέρεται για να αποτελέσει «την αρχή».

12-7-2010
www.dimotiki-kinisi.gr

το «ταπεινό» παγκάκι των δήμων!

του κ Νίκου Νίνου δημοτικού συμβούλου Ρεθύμνου

Το παγκάκι στους κοινόχρηστους χώρους των πόλεων, έχει μια μοναδική χρηστικότητα την οποία ,τουλάχιστον εμείς εδώ στην … επαρχία, δεν έχουμε «σε ιδιαίτερη υπόληψη».
Η δική μας απαίτηση αρκείται στο να υπάρχουν παγκάκια και στο να μην είναι χαλασμένα και να μην κινδυνεύει η σωματική μας ακεραιότητα ή η ακεραιότητα των ρούχων μας!
Όμως τα παγκάκια έχουν την δική τους «επιστήμη» και το δικό τους περιεχόμενο , που είναι πολύ σημαντικό και ουσιαστικό .
Χρειάζεται να έχουν την δική τους προσωπικότητα ,και πρέπει να μπορούν να ανταποκριθούν στις σημερινές ανάγκες και απαιτήσεις.
Το δημοτικό παγκάκι ,παλαιότερα, είχε λιτές απαιτήσεις ,και αρκούσε να έχει κάποια στηρίγματα ,επί του εδάφους ώστε να σηκώνει το βάρος των επιβατών του και να συμπληρώνεται από κάποιο κάθισμα και κάποια πλάτη επί των στηριγμάτων αυτών.
Τούτα τα ,απλά, στοιχεία κάποιες φορές εδέχοντο την συμπληρωματική «περιποίηση» του ρέκτη καλλιτέχνη κατασκευαστή τους, και είχαν ένα «κορινθιακό ρυθμό» στις λεπτομέρειες τους.
Σήμερα ,οπότε πλέον οι απαιτήσεις αυξήθηκαν και οι λεπτομέρειες της καθημερινότητας μας εξελίχθηκαν, το «ταπεινό» παγκάκι χρειάζεται να ανταποκρίνεται σε αυξημένα στάνταρς , χρειάζεται να καλύπτει αυξημένες ανάγκες και απαιτήσεις!
Αλλού ,σε άλλους δήμους, το δημοτικό παγκάκι μπήκε σε λεωφόρους μελέτης ,σε εκθέσεις ιδεών –ντιζάϊν, σε δημόσιους διαγωνισμούς προτάσεων.
Στην Αθήνα προκηρύχθηκε σχετικός διαγωνισμός προτάσεων για το παγκάκι του σήμερα, για το «πράσινο» παγκάκι της σημερινής πόλης, και κατατέθηκαν 585 προτάσεις από έλληνες σχεδιαστές αλλά και πολλούς ξένους.
Οι πολίτες ,μετείχαν σε αυτήν την ηλεκτρονική ψηφοφορία και ψήφισαν αυτές τις 585 προτάσεις.
Χίλια αντίγραφα του πρωτεύσαντος στην ψηφοφορία σχεδίου-πρότασης , θα τοποθετηθούν σε χώρους που θα προτείνουν εθελοντές και υπάρχει σκέψη να υλοποιηθούν και οι υπόλοιπες διακριθείσες προτάσεις σχεδίων.
Το παγκάκι πλέον δεν «αντιμετωπίζεται» σαν στοιχείο για να καθίσει , μόνον, κάποιος πολίτης, αλλά προσφέρει και διαδραστικές εφαρμογές μέσω διαδικτύου και κινητής τηλεφωνίας.
Σε άλλη πρόταση το παγκάκι συνοδεύεται από παρτέρια πρασίνου και θέσεις πάρκινγκ ποδηλάτου.
Σε άλλη πρόταση το παγκάκι έχει μορφή χεριού που «βγαίνει» από την γή, συμβολίζοντας και θυμίζοντας την σημασία της φύσης για τον άνθρωπο.
Η όλη αυτή διαδικασία καλλιέργησε την έννοια του ενεργού πολίτη και την σχέση που πρέπει να υπάρχει με την δημοτική περιουσία ,που είναι δική του, και οφείλει να την προστατεύει από φθορές και κακοχρησία.
Στην πόλη μας η υπόθεση δημοτικό «παγκάκι» δεν έχει τεθεί στην σύγχρονη «κνισάρα», σε κανένα προβληματισμό ,σε καμιά «πράσινη» θεώρηση ,και αρκούμαστε στο να υπάρχουν κάποια ,( της γνωστής και συνηθισμένης τεχνολογίας), για να μπορούν να καθίσουν οι πολίτες.
Δηλαδή στην πόλη μας το παγκάκι ,όπως το βρήκαμε έτσι το συνεχίζουμε χωρίς κανένα ιδιαίτερο «βασανισμό» μας με αυτό.
Ισως αντικρούσει κάποιος λέγοντας μας ,ότι εδώ δεν έχουμε παγκάκια ,οι μελέτες τους μας μαράνανε!
Και ,απλοποιητικά βλέποντας το θέμα, ίσως συμφωνούσε κανείς με αυτήν την αντίκρουση του!
Όμως το παγκάκι ,όπου τοποθετηθεί, αποτελεί πλέον ένα στοιχείο του χώρου στον οποίο τοποθετείται .
Ετσι ,πέραν της αρχικής σκοπιμότητας που έχει ,( δηλ ,απλά, να καθίσει κάποιος ), οφείλει να καλύπτει και μορφολογικές απαιτήσεις ,( δηλ να έχει μορφή προσαρμοσμένη στην συνολική αισθητική του χώρου όπου τοποθετείται),, να καλύπτει χωροθετικές απαιτήσεις ,( που και πως θα τεθεί ,ατομικά ή σε ομάδες ),να καλύπτει λειτουργικές απαιτήσεις, ( σήμερα η οικονομία του χώρου είναι μια καθημερινότητα ανάγκης),να καλύπτει και άλλες εξυπηρετήσεις που να βελτιώνουν την ποιότητα ζωής των πολιτών.
Επειδή ,όπως έχουμε πει πολλές φορές, δεν είμαστε μόνοι στον κόσμο, δεν θα ήταν καθόλου άσχημο να παραδειγματιστούμε από την Αθήνα, και να σκεφθούμε- δράσουμε με όμοιο τρόπο ,αντιμετωπίζοντας σοβαρά και όπως πρέπει το θέμα του
( ταπεινού, μέχρι σήμερα!) δημοτικού παγκακιού!
Πολλές φορές θέλουμε να βλέπουμε την πόλη μας να «φεύγει μπροστά», να ανεβαίνει «ποιοτικά», αλλά μένουμε «στα λόγια»!
Ας κάνουμε ,κάποτε, την αρχή, να ξεφύγουμε από «τα λόγια»!
Το «ταπεινό» δημοτικό παγκάκι ,αποτελεί ένα σημαντικό ,και απλό, θέμα ,και προσφέρεται για να αποτελέσει «την αρχή».

12-7-2010
www.dimotiki-kinisi.gr